Gmina Tarnowiec - tarnowiec.eu

Zbigniew Otton Kolb s. Ludwika i Franceski ur. się 7 czerwca 1891 r. w Wieliczce. Jego matka Franceska Zozuli Di Salino-Kolb była Włoszką, której rodzina z jakichś względów zamieszkała w czeskich Morawach (do końca życia posługiwała się polszczyzną skażoną językiem czeskim). Ojciec Ottona, Ludwik, posiadał korzenie austriackie. Otton miał czworo rodzeństwa (Franciszek, August, Anna i Hermina). Rodzina mieszkała w Wieliczce. Tam także znajduje się ich rodzinny grobowiec.

Otton, podobnie jak jego brat August, po ukończeniu Szkoły Realnej i uzyskaniu matury wyjechał do Wiednia, gdzie zdobył wyższe wykształcenie, został również inżynierem leśnikiem (stąd jego wielkie zamiłowanie do przyrody). Żoną Ottona była Maria z Trojanowskich pochodząca z Przemyśla. Mieli 2 córki – Irenę (*1926 r.) i Annę (*1928 r.).

Kiedy w okresie międzywojennym w Galicji bardzo się rozwinął przemysł wydobywczy ropy naftowej i gazu, Otton, podobnie jak jego brat August, podjął pracę w spółkach naftowych, które wówczas funkcjonowały. Otton pracował w Borysławiu. Tam też uległ wypadkowi podczas erupcji gazu z odwiertu. Został poszkodowany na tyle, że spółka, w której pracował, tytułem odszkodowania przyznała mu teren wraz z kopalnianym domem (z 1917 r.) w lesie w Dobrucowej pow. Jasło. Został kierownikiem kopalni (Roztoki, Dobrucowa, Brzezówka, Jaszczew). Dobra sytuacja materialna rodziny pozwoliła mu stworzyć swoistą enklawę z ogromnym, pięknie utrzymanym ogrodem w środku lasu.

Kierownik Kolb nie uznawał jazdy samochodem osobowym na kontrolę odwiertów na przestrzeni od Hankówki do Jaszczwi, chociaż taki posiadał. Kontrolę przeprowadzał, jeżdżąc bryczką, którą powoził Franciszek Polak z Sądkowej. Bryczkę ciągnął kary ogier z białym czołem – Szymek.

Brat Ottona, August osiadł w Wańkowej niedaleko Olchowca (kopalnia Wańkowa, Ropienka).

Kiedy wybuchła II wojna światowa, Kolbowie mieszkali nadal w Dobrucowej. Podczas okupacji do ich domu przyjechali uciekinierzy, siostry Marii Kolbowej: Janina (nauczycielka w Dukli) i Kazimiera z dwójką dzieci (z Bydgoszczy).

W 1943 r. hitlerowcy na nieodległym polu należącym do rodziny Kolbów zorganizowali miejsce straceń więźniów z obozu w Szebniach oraz Żydów z gett (Kraków, Bochnia, Tarnów, Rzeszów, Przemyśl). Wszystko to rozgrywało się w okresie wrzesień – listopad 1943 r. Po masowych rozstrzeliwaniach ciała ofiar były palone na specjalnie przygotowanych stosach. Wszystko to odbywało się kilkaset metrów od domu Kolbów i w późniejszych dniach jesieni, kiedy nie było już liści na drzewach, ze strychu można było obserwować te działania.

Kiedy jesienią w 1944 r. w okolicy przebiegała linia frontu, w lesie w Dobrucowej w okolicach domu stacjonowali żołnierze radzieccy. Niemcy podciągnęli pociąg pancerny uzbrojony w działa od strony Jasła i ostrzeliwali radzieckie pozycje, a co za tym idzie również dom, gdzie mieszkali Kolbowie. Mieszkańcy chronili się w piwnicy i w schronie wykopanym w sadzie.

21 listopada 1944 r. podczas takiego właśnie ostrzału pocisk uderzył w wybetonowane podwórze, a odłamki zabiły radzieckich żołnierzy przebywających na werandzie. Mieszkańcy biegli ukryć się w piwnicy, jednak podmuch zamknął drzwi i osoby, które nie zdążyły, pozostały na powierzchni, w korytarzu. Wśród tych osób była Maria Kolb, która zginęła na miejscu, a biegnąca za nią szesnastoletnia córka Anna została ranna (ślad po wbitym odłamku miała na czole do końca życia). Marię pochowano w ogrodzie przed domem na dużym klombie. Jej ciało zostało po wojnie przeniesione na cmentarz w Tarnowcu.

Po tych dramatycznych zdarzeniach, a także wskutek zaostrzających się w okolicy walk, rodzina Kolbów podjęła decyzję o opuszczeniu domu i wyjeździe do Krosna. Trudno ustalić datę ich powrotu do Dobrucowej, ale w każdym razie po przejściu frontu wrócili do domu. Dom był zamieszkany przez rodzinę Ottona do początku lat 90 XX wieku. Sam Otton Kolb (z córkami i siostrą żony Jadwigą, która opiekowała się córkami) mieszkał w Dobrucowej do swej śmierci.

Otton Kolb zmarł 7 stycznia 1952 r. na skutek choroby niedokrwiennej serca (zawał) i został pochowany na cmentarzu w Tarnowcu.

Józef Faber s. Jana i Marii z d. Orzechowicz ur. się 16 stycznia 1899 r. w Potakówce. Był synem jednego z zamożniejszych i światlejszych gospodarzy, który pełnił w latach funkcję wójta wsi (gromady). Wywodził się z jednej z najstarszych rodzin w Potakówce.

W wieku 7 lat rozpoczął naukę w Szkole Powszechnej w Tarnowcu, a następnie rodzice przenieśli go do Jedlicza, gdzie ukończył 5 klas Szkoły Powszechnej. Posiadał duże zdolności i chęć do nauki, jednak nie mogły one być w pełni rozwinięte, ponieważ jako najstarszy syn potrzebny był ojcu w gospodarstwie.

Pomagał w nim ojcu do wiosny 1917 r., gdy został powołany do służby wojskowej do wojska austro-węgierskiego, gdzie po przeszkoleniu został wysłany na front. Na froncie przebywał w Austrii, we Włoszech oraz w Jugosławii, skąd jesienią 1918 r. wrócił do domu.

Od 14 lutego 1919 r. do 30 lipca 1922 r. odbywał służbę wojskową w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie z Ukraińcami i z bolszewikami. Na froncie przebywał przez 18 miesięcy, został ranny pod Radzyminem.

Po powrocie z kampanii wojennej od września 1922 r. ponownie rozpoczął naukę, ale po pół roku musiał zrezygnować ze względu na chorobę ojca. Ponownie rozpoczął pracę na gospodarstwie, jednak ze względu na brak pieniędzy zatrudnił się w kopalni ropy. Osiem godzin pracował w kopalni, a pozostałe godziny w gospodarstwie. Jednak po sześciu miesiącach został zwolniony z kopalni.

Wtedy zaczął prowadzić gospodarstwo wg książek rolniczych, których dużo czytał oraz uczęszczał na kursy rolnicze. Posiadał wybitne uzdolnienia i zamiłowanie do pracy społecznej. Wspólnie z Józefem Zającem założył w 1925 r. Koło Młodzieży we wsi i został pierwszym przewodniczącym oraz organizatorem kół w powiecie. Należał do Kółka Rolniczego, gdzie pełnił funkcję sekretarza.

Ożenił się w 1926 roku z Józefą Sanocką, córką wójta z Tarnowca. Z tego małżeństwa urodziło się troje dzieci (synowie Jan, Zdzisław oraz córka Zofia). W tym też roku zorganizował dla młodzieży skupionej w Kołach Młodzieży Niedzielny Uniwersytet Ludowy. Wykłady odbywały się w szkole w Tarnowcu. Program obejmował zagadnienia rolnicze i oświatowe.

Józef Faber jako przedstawiciel okolicznego włościaństwa został zaproszony w 1929 r. przez Prezydenta Polski Ignacego Mościckiego na bankiet do Krakowa. Było to uznanie dla jego pracy społecznej – w tym czasie był przewodniczącym Kasy Stefczyka w Tarnowcu, przewodniczącym Rady Nadzorczej Spółdzielni Mleczarskiej w Tarnowcu, której był również współzałożycielem, członkiem Okręgowego Towarzystwa Rolniczego, Składnicy Kółek Rolniczych i Stronnictwa Ludowego.

W 1932 r. wybuchł w powiecie jasielskim strajk rolniczy, na czele którego stanął, za co później został uwięziony na 14 dni w więzieniu w Jaśle. Rok później wziął udział w konkursie pamiętnikarskim, w którym opisał swoje dotychczasowe życie, przyczyniając się w ten sposób do wydanego w 1935 r. „Pamiętnika chłopów”. W latach prowadził dla młodzieży we wsi głośne czytanie książek „Historia powszechna świata”, „Historia chłopów” i innych.

23 marca 1933 r. została uchwalona przez sejm ustawa tzw. scaleniowa, na podstawie której nastąpiła zmiana w podziale administracyjnym powiatu. Utworzone zostały gminy zbiorcze w miejsce gromad wiejskich. Potakówka weszła w skład Gminy Zbiorczej w Tarnowcu. Władzę w gminie zaczął sprawować wójt, a na wsi sołtys.

W 1934 r. jesienią odbyły się wybory wójta w Gminie Tarnowiec. Wójtem został wybrany Józef Faber, jednak władze powiatu nie zatwierdziły jego wyboru, narzucając swojego kandydata, kierownika Kopalni Ropy Naftowej w Dobrucowej inż. Zbigniewa Ottona Kolba, który tą funkcję zaczął pełnić od marca 1935 r., natomiast Józefowi Fabrowi zostało powierzone stanowisko podwójciego. Wójt Kolb zrezygnował po 6 miesiącach ze sprawowanej funkcji i jego miejsce zajął w październiku Józef Faber. Ponownie został wybrany na wójta w następnej kadencji (w 1938 r.), tym razem został zatwierdzony na to stanowisko. Funkcję tę pełnił przez cały okres II wojny światowej, do połowy stycznia 1945 r., kiedy to został aresztowany przez NKWD.

W czasie wojny pomagał osobom w przekraczaniu granicy okupowanego kraju na Węgry (jego dom był punktem zbiórek dla uchodźców skierowanych na Węgry przez krakowski ośrodek konspiracyjny ruchu ludowego). Wydawał jako wójt nielegalne dowody osobiste. Był uczestnikiem ruchu oporu jako członek Batalionów Chłopskich. Znalazł się w składzie powiatowego kierownictwa Stronnictwa Ludowego „Roch” oraz w pierwszej „trójce politycznej” zorganizowanej w lecie 1940 r.

Po aresztowaniu przez NKWD i śledztwie został osądzony i skazany na zesłanie do obozu w Zagłębiu Donieckim. W obozie przebywał do sierpnia 1945 r., kiedy został zwolniony. Przebywając w obozie, wykonywał kopyta do produkcji obuwia oraz prawidła do butów z cholewami.

Po powrocie z obozu ponownie rozpoczął działalność społeczną i spółdzielczą. Jako długoletni działacz spółdzielczy został powołany na stanowisko kierownika kasy w Kasie Stefczyka, która później zmieniała nazwy na Kasę Spółdzielczą, następnie Gminną Kasę Spółdzielczą, a obecnie Bank Spółdzielczy. Józef Faber pełnił funkcję kierownika kasy do czasu przejścia na emeryturę, tj. do 1964 r. Później pełnił funkcję społecznego prezesa zarządu do 1974 roku. Przepracował w spółdzielczości oszczędnościowej 46 lat.

Duże zaangażowanie wykazał działając w Komitecie Elektryfikacji Wsi wspólnie z jego przewodniczącym Józefem Banachem. Był wybierany radnym do Wojewódzkiej Rady Narodowej w latach 1958 – 1970 z ramienia ZSL.

Jako wzorowy rolnik Faber prowadził w swojej wiosce zespołową selekcję zbóż. Zajmując się przez 7 lat selekcją żyta, uznał za najlepszą odmianę puławską, wydajną i plenną. Był kilkukrotnie gospodarzem dożynek, które organizowało przed wojną Koło Młodzieży, a po wojnie Koło Gospodyń Wiejskich.

Za swą pracę został odznaczany Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski.

Józef Faber zmarł 8 lipca 1974 r. i został pochowany na cmentarzu w Tarnowcu.

Biografia w trakcie uzupełniania.

Pochodził z Potakówki. Był współzałożycielem Koła Młodzieży w 1925 r. W okresie powojennym ) pełnił funkcję Wójta Gminy w systemie rad narodowych, a w latach 1958–1961 był jednym z przewodniczących Gromadzkiej Rady Narodowej.

Józef Dłuski s. Stanisława i Marii z d. Hap ur. się 22 grudnia 1920 r. w Sądkowej. Pochodził z rodziny chłopskiej, miał 3 braci i 2 siostry.

Ukończył Szkołę Powszechną w Tarnowcu w 1934 r. W 1937 r. wstąpił do OSP, gdzie pełnił różne funkcje, był jej członkiem do 1997 r., czyli 60 lat. Był również członkiem Kółka Rolniczego.

W 1942 r. podjął pracę w Kopalni Nafty i Gazu w Roztokach, gdzie przepracował do 1981 r., kiedy przeszedł na emeryturę. W czasie wojny działał w Batalionach Chłopskich, wykonując akcje sabotażowe w kopalni m.in. przez hamowanie wydobycia. Po wojnie był członkiem ZBoWiD.

W roku 1950 został zgłoszony przez partię na radnego do Gminnej Rady Narodowej na kadencję 1950 – 1954 r. Na pierwszym posiedzeniu radnych 31.08.1950 r. został wybrany do Prezydium Gminnej Rady Narodowej i jednocześnie został jej przewodniczącym. Od tego czasu pełnił funkcję Prezesa – Przewodniczącego Prezydium Gminnej Rady Narodowej do końca kwietnia 1951 r., kiedy zrezygnował z funkcji. Po nim tę funkcję przejął Tadeusz Klekot z Wrocanki.

Pełnił również funkcję sołtysa wsi. Jako sołtys nie tylko aranżował, ale i angażował się w prace społeczne na rzecz wioski. Brał udział w wykonaniu elewacji Domu Ludowego, budowie remizy OSP oraz budowie basenu przeciwpożarowego. Był w Komitecie fundacji sztandaru dla OSP Sądkowa w 1980 r. z okazji 75-lecia jej powstania.

Został uhonorowany licznymi odznaczeniami: za pracę na Kopalni – Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, za działalność w BCh – Krzyżem Batalionów Chłopskich, w OSP – Brązowym, Srebrnym oraz Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

Józef Dłuski zmarł 30 grudnia 1997 r. i został pochowany na cmentarzu w Tarnowcu.

Tadeusz Klekot Tadeusz Klekot s. Michała i Honoraty z d. Sanocka ur. się 29 maja 1905 r. we Wrocance. Pochodził z rodziny chłopskiej. Szkołę Powszechną ukończył we Wrocance. Po ukończeniu szkoły pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego.

Czas wojny spędził w rodzinnej miejscowości do czasu wysiedlenia jesienią 1944 r. Okres wysiedlenia wraz z rodziną spędził w Dobieszynie u rodziny Wojnarów. Po przejściu frontu zimą 1945 r. powrócił do rodzinnego domu we Wrocance. Po wojnie pełnił funkcję agronoma w Urzędzie Gminy w Tarnowcu (dzięki kursom rolniczym ukończonym w Jaśle).

W roku 1950 r. został zgłoszony przez partię na radnego do Gminnej Rady Narodowej w Tarnowcu na kadencję w latach 1950 – 1954. Przez część tej kadencji pełnił funkcję Przewodniczącego Prezydium Gminnej Rady Narodowej – Prezesa (V 1951 – II 1952).

W późniejszym okresie był również radnym w Powiatowej Radzie Narodowej w Jaśle. Angażował się również w prace społeczne na rzecz wsi m. in. remont szkoły po zniszczeniach wojennych, budowę dróg, budowę remizy strażackiej i domu ludowego oraz elektryfikację wsi. Prowadził również własne małe gospodarstwo rolne.

Ożenił się w wieku 30 lat w 1935 r. z Zofią z d. Dubiel z Umieszcza. Z tego małżeństwa urodziło się 5 córek.

Tadeusz Klekot zmarł 20 sierpnia 1965 r. w wieku 60 lat i został pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Tarnowcu.

Karol Wyżkiewicz s. Józefa i Marii z d. Liszka ur. się 30 września 1910 r. w Dobryni. Pochodził z rodziny chłopskiej.

Szkołę Powszechną ukończył w Dobryni. Po ukończonej szkole pomagał rodzicom w gospodarstwie.

W wieku 27 lat ożenił się w Łajscach z Emilią z d. Krzysik i tam się przeprowadził, gdzie mieszkał do śmierci. Z tego związku urodziło się czworo dzieci – dwóch synów i dwie córki. W dalszym ciągu zajmował się rolnictwem, prowadził gospodarstwo rolne.

Wojnę spędził w miejscu zamieszkania. Po wojnie znalazł zatrudnienie w Milicji Obywatelskiej i pracował na posterunku milicji w Krygu, gdzie po pewnym czasie został komendantem. Następnie pracował na posterunku w Tarnowcu, gdzie również zajmował stanowisko komendanta. Angażował się także w prace społeczne na rzecz wsi m. in. elektryfikację wsi, budowę remizy strażackiej, czy gazyfikację wsi.

W roku 1950 został zgłoszony przez partię na radnego do Gminnej Rady Narodowej na kadencję w latach 1950 – 1954. Przez część tej kadencji pełnił funkcję Przewodniczącego Prezydium Gminnej Rady Narodowej – Prezesa (III 1952 – X 1953). Po podziale gmin na gromady w 1954 r. pełnił funkcję referenta w Gromadzkiej Radzie Narodowej w Łubnie Szlacheckim przez 2 kadencje, czyli do roku 1961. W 1961 r. nastąpiło połączenie gromad Łubna Szlacheckiego i Glinika Polskiego w jedną gromadę i w niej również pełnił funkcję referenta do roku 1965. Jako referent był odpowiedzialny za kontyngent, czyli za obowiązkowe dostawy żywności przez rolników dla państwa. Następnie zajmował się przewozem przesyłek pocztowych z autobusu w Łężynach do Urzędu Pocztowego w Łajscach.

Po przejściu na rentę prowadził magazyn GS w Łajscach z nawozami sztucznymi. Gdy został emerytem w 1975 r., chwilowo jeszcze prowadził magazyn z nawozami, a następnie został wagowym na skupie żywca w Łajscach.

Karol Wyżkiewicz zmarł 9 listopada 1981 r. i został pochowany na cmentarzu w Łubnie Opacym.

Stanisław Królicki s. Andrzeja i Marii z d. Ryzner ur. się 7 grudnia 1919 r. we Wrocance. Pochodził z rodziny chłopskiej, miał dwoje rodzeństwa: brata i siostrę.

Szkołę Powszechną ukończył we Wrocance w 1933 r.

W wieku 22 lat ożenił się w Potakówce (gdzie mieszkał do śmierci) z Władysławą Klocek. Z tego małżeństwa urodziło się dwóch synów i córka. Zatrudnienie znalazł najpierw w Rafinerii Nafty w Jaśle, a następnie w Rafinerii Nafty w Jedliczu, w której pracował do czasu przejścia na emeryturę. Prowadził również z żoną nieduże gospodarstwo rolne.

W roku 1950 partia zgłosiła go na radnego do Gminnej Rady Narodowej w Tarnowcu, w której pod koniec tej kadencji w okresie XI 1953 – XI 1954 r. pełnił funkcję Prezesa – Przewodniczącego Prezydium GRN – jako czwarty z kolei po Józefie Dłuskim, Tadeuszu Klekocie i Karolu Wyżkiewiczu.

W roku 1954 został wybrany przez społeczność wsi Potakówka radnym do Gromadzkiej Rady Narodowej w Tarnowcu na kadencję w latach 1954 – 1958. W czasie tej kadencji został wybrany na Prezesa – Przewodniczącego Gromadzkiej Rady Narodowej i pełnił tę funkcję przez całą kadencję. Był również radnym w latach 1958 – 1961 i 1980 – 1984.

Przez całe swoje dorosłe życie angażował się w prace społeczne na rzecz wsi Potakówka oraz Gromady Tarnowiec. Był członkiem OSP i Kółka Rolniczego w Potakówce.

Był szanowanym mężem, ojcem oraz cenionym mieszkańcem wsi.

Stanisław Królicki zmarł 29 lipca 1995 r. i został pochowany na cmentarzu w Tarnowcu.

Józef Wiśniowski s. Jana i Anny z d. Nowotyńska ur. się 31 sierpnia 1930 r. w Tarnowcu. Miał dwoje rodzeństwa: siostrę i brata.

Szkołę Powszechną ukończył w Tarnowcu w 1945 r., a następnie szkołę średnią, zdając egzamin dojrzałości.

Po maturze znalazł na krótki okres zatrudnienie w Spółdzielni Mleczarskiej w Jaśle, ponieważ został powołany do odbycia służby wojskowej. Po służbie wojskowej powrócił do Tarnowca i do pracy w macierzystym zakładzie.

W 1958 r. został wybrany przez mieszkańców Tarnowca radnym do Gromadzkiej Rady Narodowej w Tarnowcu na kadencję w latach 1958 – 1961. W czasie tej kadencji w okresie IX 1958 – V 1959 r. pełnił funkcję Przewodniczącego Gromadzkiej Rady Narodowej – Prezesa.

Po zakończonej kadencji radnego ożenił się z Stanisławą z d. Kędrek z Gliniczka i zamieszkał w Jaśle. Z tego związku urodziły się dwie córki.

W międzyczasie zmienił miejsce pracy, zatrudniając się w Rafinerii Nafty w Jaśle, gdzie pracował do śmierci.

Józef Wiśniowski zmarł 16 maja 1988 r. i został pochowany na cmentarzu w Jaśle.

Józef Bożek s. Jana i Karoliny z d. Skwarło ur. się 22 stycznia 1921 r. we Wrocance. Pochodził z rodziny chłopskiej, miał troje rodzeństwa: brata i dwie siostry.

Szkołę Powszechną ukończył we Wrocance w 1935 r. Do czasu, gdy się ożenił, pracował wspólnie z rodzicami w gospodarstwie rolnym. Ożenił się z Marią z d. Sanocką. Jako małżeństwo dzieci nie mieli.

Całe życie mieszkał we Wrocance. Wspólnie z żoną prowadził gospodarstwo rolne, z którego się utrzymywali. Nigdy nie zatrudnił się w zakładzie pracy, całe życie był rolnikiem. Zajmował się m. in. uprawą buraków cukrowych, które kontraktował.

Po wojnie w latach 1945 – 1950 był radnym w Gminnej Radzie Narodowej w Tarnowcu. W 1958 r. został również radnym, wybranym przez społeczność wsi do Gromadzkiej Rady Narodowej na kadencję w latach 1958 – 1961. Przez część tej kadencji pełnił funkcję Przewodniczącego GRN – Prezesa (VI 1959 – I 1961), także w następnej kadencji w latach 1961 – 1965 był radnym.

Przez kilka kadencji pełnił funkcję sołtysa wsi Wrocanka oraz był prezesem Kółka Rolniczego. Angażował się również w prace społeczne na rzecz wsi m. in. remont szkoły po wojnie, budowę dróg we wsi, budowę remizy strażackiej i domu ludowego, rozbudowę szkoły oraz elektryfikację wsi i wykonanie oświetlenia ulicznego.

Józef Bożek zmarł 17 grudnia 2001 r. i został pochowany na cmentarzu w Tarnowcu.

Mieczysław Wojtunik s. Wojciecha i Eleonory z d. Ziomek ur. się 1 września 1930 r. w Umieszczu. Pochodził z rodziny chłopskiej.

W 1946 r. ukończył Szkołę Powszechną w Umieszczu, po której kontynuował naukę w Publicznej Średniej Szkole Zawodowej w Jaśle.

Po ukończeniu tej szkoły w 1949 r. wyjechał do Wałbrzycha do pracy w Hucie „Karol”, gdzie pracował na stanowisku pomocnika tokarza. W tym czasie ukończył również kurs czeladniczy i mistrzów kowalskich.

W 1951 r. zmienił zakład na Hutę Szkła Lustrzanego, gdzie pracował do jesieni 1952 r., skąd został powołany do odbycia służby wojskowej.

Po odbyciu służby w 1954 r. powrócił w rodzinne strony i znalazł zatrudnienie w Komendzie Powiatowej Powszechnej Organizacji „Służba Polsce” w Jaśle, a następnie w Lidze Przyjaciół Żołnierza jako wykładowca. Następnym jego zakładem było Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych w Jaśle, gdzie pracował na stanowisku kowala – montera do końca 1959 r.

W 1961 r. został wybrany przez mieszkańców wsi radnym do Gromadzkiej Rady Narodowej na kadencję 1961 – 1965 r. W tej kadencji został wybrany Przewodniczącym GRN i funkcję tę pełnił przez całą kadencję. Był również radnym w latach 1965 – 1969.

Po zakończeniu pracy w GRN w 1965 r. znalazł zatrudnienie w Zakładzie Gazowniczym w Jaśle, gdzie pracował do września 1972 r., kiedy zwolnił się i zaczął pracować prywatnie, wykonując prace kowalskie i blacharskie (krycie dachów, wykonywanie rynien). W latach 1980 – 1986 należał do Cechu Rzemiosł Różnych w Jaśle. Następnie przeszedł na rentę, a później w 1995 r. na emeryturę.

Przez całe dorosłe życie angażował się w różne przedsięwzięcia i prace społeczne na rzecz wsi Umieszcz. Brał udział w budowie: Domu Ludowego, garaży Kółka Rolniczego, remizy OSP, basenu strażackiego oraz w elektryfikacji i gazyfikacji wsi, a także w wielu innych przedsięwzięciach. Był członkiem Kółka Rolniczego, w którym przez pewien czas pełnił funkcję skarbnika. Należał również do OSP, gdzie odpowiadał m.in. za sprawność pompy. Pełnił też funkcję sołtysa wsi Umieszcz.

Był lubianym i szanowanym mieszkańcem wsi.

Został odznaczony licznymi odznaczeniami: za pracę – Brązowym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, w OSP – Srebrnym i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” oraz odznakami „Za wysługę lat” m.in. za 65 lat.

Mieczysław Wojtunik zmarł 7 lutego 2017 r. i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Tarnowcu.

Mieczysław Lawera s. Jana i Józefy z d. Wietecha ur. się 19 marca 1929 r. w Gąsówce, w rodzinie robotniczej.

Szkołę Powszechną ukończył w Czeluśnicy w 1943 r.

W kwietniu 1944 r., w wieku 15 lat został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, do miejscowości Troppau. W kwietniu 1945 r., uciekł z niewoli, gdyż był tam bity i poniżany. Ranny w nogę, po kilku tygodniach dotarł do Polski.

Do 1946 r. mieszkał z rodzicami, pomagając im w gospodarstwie rolnym. Mając ukończone 17 lat, wyjechał do Żegiestowa Zdroju, gdzie pracował jako operator przy budowie tunelu w Państwowym Przedsiębiorstwie Robót Kolejowych. Po zakończeniu prac, w 1947 r. wyjechał na Śląsk, gdzie rozpoczął pracę w Kopalni „Mysłowice” jako rębacz. Pracował tam do 1949 r. Następnie znalazł zatrudnienie do 1952 r. w Hucie „Kunegunda” w Katowicach na stanowisku prażalnika. Przez następny rok pracował w Hucie „Beldon” w Katowicach jako kowal.

W 1953 r. wrócił w rodzinne strony i przez rok pracował jako instruktor w Zarządzie Powiatowym ZMP w Jaśle, po czym wstąpił do Milicji Obywatelskiej i pracował w Jaśle jako funkcjonariusz. Po roku pracy zwolnił się na własną prośbę i rozpoczął pracę w Naftobudowie w Niegłowicach jako monter. W Naftobudowie pracował do roku 1965.

W 1954 r. ożenił się w Tarnowcu z Janiną z d. Biedroń i zmienił miejsce zamieszkania na Tarnowiec. Z tego związku urodziły im się trzy córki.

W roku 1965 został przez mieszkańców Tarnowca wybrany radnym do Gromadzkiej Rady Narodowej na lata 1965 – 1969. Radni wybrali go na Przewodniczącego GRN i pełnił tę funkcję przez całą kadencję. Podczas tej kadencji, ze względu na otwarte i bezinteresowne podejście do ludzi, fachowość oraz oddanie społeczne, zdobył zaufanie mieszkańców i został wybrany na następną kadencję na radnego oraz na Przewodniczącego GRN. Pełnił tę funkcję do roku 1972 r.

Po zakończeniu pełnienia funkcji Przewodniczącego GRN znalazł zatrudnienie w Podkarpackich Zakładach Produkcyjnych „Inco-Veritas” w Tarnowcu, w których pracował do czasu przejścia na emeryturę w 1994 r.

W roku 1984 i 1988, gdy Naczelnikiem Gminy była pani Irena Soboń, został ponownie wybrany na radnego na kadencję w latach 1984 – 1988 oraz odpowiednio na kadencję w latach , a radni wybrali go na Przewodniczącego Gminnej Rady Narodowej. Pełnił tę funkcję przez obie kadencje.

Za prace zawodową został odznaczony Brązowym, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi.

Mieczysław Lawera zmarł 7 sierpnia 2001 r. i został pochowany na cmentarzu w Tarnowcu.

Mieczysław Polak s. Piotra i Emilii z d. Tomasik ur. się 7 lipca 1936 r. w Sądkowej, w rodzinie chłopskiej. Miał czworo rodzeństwa: siostrę i trzech braci.

Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Tarnowcu, w 1950 r. rozpoczął naukę w Technikum Budowy Samochodów w Sanoku. Po ukończeniu drugiej klasy musiał zrezygnować z dalszej nauki ze względu na trudne warunki materialne rodziców. W roku 1955 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Elektryczną w Jaśle o kierunku elektromonter. W czasie uczęszczania do ZSE pomagał rodzicom w gospodarstwie rolnym.

Po ukończeniu szkoły zawodowej znalazł zatrudnienie w Krakowskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Ogólnego w Rzeszowie, w którym pracował od 1 sierpnia 1955 r. do 31 października 1957 r. jako elektromonter. W listopadzie 1957 r. zmienił pracę – przeniósł się do Zakładów Chemicznych „Gamrat” w Jaśle na stanowisko również elektromontera. W czasie pracy w ZCh „Gamrat” ukończył kurs przygotowawczy do egzaminu mistrzowskiego i po jego zdaniu w 1965 r. otrzymał tytuł mistrzowski i awans na brygadzistę Warsztatu Elektrycznego. Rozpoczął również w 1968 r. naukę w Korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Krośnie, zdając w 1972 r. egzamin maturalny.

12 października 1972 r. został Uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej powołany na okres (1.10. – 31.12.1972 r.) na pełnomocnika ds. utworzenia Urzędu Gminy w Tarnowcu. Dnia 1 stycznia 1973 r. został przez Przewodniczącego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie powołany na Naczelnika Gminy Tarnowiec. Funkcję tę pełnił do 30 listopada 1977 r.

Po zakończeniu pracy w Urzędzie Gminy na stanowisku Naczelnika Gminy rozpoczął pracę z dniem 1 stycznia 1978 r. w Wojewódzkim Związku Kółek Rolniczych w Krośnie z s. w Jaśle. Pracował tam do czasu zmiany reformy administracyjnej w 1999 r. Ostatnie lata, do czasu przejścia na emeryturę w 2001 r., pracował w Podkarpackich Zakładach Produkcyjnych „Inco-Veritas” w Tarnowcu.

W połowie lat 90-tych zamieszkał w nowym domu, który wybudował w Roztokach. Nigdy nie założył swojej rodziny.

Mieczysław Polak zmarł 16 września 2010 r. i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Tarnowcu.

Roman Sajdak s. Szymona i Katarzyny z d. Smażowska, ur. się 31 marca 1931 r. w Łubnie Szlacheckim. Był najstarszym z sześciorga rodzeństwa.

Po ukończeniu edukacji podstawowej, przerywanej działaniami wojennymi, rozpoczął naukę w Gimnazjum w Jedliczu. Po ukończeniu klasy trzeciej kontynuował kształcenie w Liceum Pedagogicznym w Bydgoszczy, gdzie w 1952 r. zdał maturę oraz ukończył Centralny Kurs dla Kandydatów na Nauczycieli Języka Rosyjskiego.

Od września 1952 r. rozpoczął pracę w Szkole Podstawowej w Kędzierzynie - Koźlu jako nauczyciel języka rosyjskiego. Wtedy też wstąpił do ZNP. Rok później wrócił do rodzinnej miejscowości i podjął pracę na stanowisku nauczyciela w szkole w Łubnie Szlacheckim. Uczył języka rosyjskiego, matematyki, fizyki, śpiewu, chemii i wychowania fizycznego w klasach V - VII. Prowadził także zajęcia w szkole przysposobienia rolniczego oraz na kursie wieczorowym dla dorosłych. Kiedy w roku 1955 został wybudowany przy szkole barak z dużą salą i sceną, zorganizował amatorski zespół artystyczny. W latach objął stanowisko kierownika tejże szkoły oraz jej filii w Łubienku.

Angażował się ponadto w lokalne życie społeczne - był m.in. wiceprzewodniczącym Komitetu Elektryfikacji Wsi.

W latach pracował jako kierownik Szkoły Podstawowej w Niegłowicach. Uczył tu także matematyki i fizyki na kursie dla dorosłych. W roku 1962 ukończył Studium Nauczycielskie w Rzeszowie na kierunku biologia.

W 1966 r. na własną prośbę został przeniesiony na stanowisko kierownika Szkoły Podstawowej w Łajscach. W roku szkolnym 1967/68 zorganizował przy placówce kurs wieczorowy dla dorosłych z zakresu klasy siódmej. W tym czasie również udzielał się społecznie. Został przewodniczącym Komitetu Założycielskiego Spółdzielni Zdrowia, a następnie prezesem Zarządu Spółdzielni. Starał się o przydział działki pod budowę jej siedziby. Dzięki jego działaniom w 1973 r. ruszyła budowa Ośrodka Zdrowia w Łajscach.

W październiku 1974 r. otrzymał Nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej.

Od grudnia 1973 r. został radnym Gminnej Rady Narodowej w Tarnowcu, a od marca 1976 r. radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krośnie.

W kwietniu 1975 r. został członkiem Rady Nadzorczej Banku Spółdzielczego w Tarnowcu. W latach pełnił funkcję Przewodniczącego Rady.

1 grudnia 1977 r. został Naczelnikiem Gminy Tarnowiec. Piastował to stanowisko do 30 września 1984 r., kiedy to przeszedł na emeryturę.

Od 1 września 1986 r. do 31 sierpnia 1989 r. wrócił do zawodu i pracował w niepełnym wymiarze godzin w Szkole Podstawowej w Łubnie Szlacheckim. W tym i we wcześniejszym okresie angażował się czynnie w budowę nowego budynku szkoły.

Przez wiele lat działał w Ochotniczej Straży Pożarnej.

Za swoje zaangażowanie i pracę społeczną otrzymał liczne odznaczenia:

- 11 listopada 1969 r. - Brązowy Krzyż Zasługi,

- 1974 r. - Odznaka „Zasłużony dla Województwa Rzeszowskiego”,

- 12 marca 1975 r. - Złoty Krzyż Zasługi,

- 23 sierpnia 1977 r. - Odznaka Zasłużonego Działacza Ruchu Spółdzielczego,

- 25 maja 1983 r. - Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa”,

- 21 lutego 1984 r. - Brązowa Odznaka „W Służbie Narodu”,

- 13 czerwca 1984 r. - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,

- 8 lipca 1987 r. - Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Województwa Krośnieńskiego II stopnia”.

Roman Sajdak zmarł 21 lutego 2018 r. i został pochowany na cmentarzu w Łubnie Opacym.

Irena Soboń z d. Buda c. Teofila i Józefy z d. Tokarska ur. się 1 października 1941 r. we Wrocance. Pochodziła z rodziny chłopskiej, miała troje rodzeństwa (brata i dwie siostry).

Do 7 roku życia wychowywała się w domu rodzinnym i stąd zaczęła uczęszczać do Szkoły Podstawowej we Wrocance, a następnie w Tarnowcu. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej rozpoczęła naukę w Technikum Rolniczym w Suchodole, które ukończyła w 1960 r.

Po zdaniu egzaminu dojrzałości zaczęła pracować w Powiatowym Związku Kółek Rolniczych w Jaśle jako agronom i oddelegowana została na teren Gromadzkiej Rady Narodowej w Gliniku Polskim. Po pewnym czasie została przeniesiona na teren Gromadzkiej Rady Narodowej w Tarnowcu.

W 1964 r. wyszła za mąż, urodziła i wychowała troje dzieci (córkę i dwóch synów). Zamieszkała w Tarnowcu w nowo wybudowanym budynku zwanym „Agronomówką”.

Po zmianach administracyjnych w 1973 r. – na nowo powstały gminy w miejsce gromad. W tym też roku została powołana na Kierownika Gminnej Służby Rolnej w Gminie Tarnowiec. W „Agronomówce” była również siedziba służby rolnej. Tutaj odbywały się narady, szkolenia rolnicze, wielu rolników korzystało z porad rolniczych. Organizowane były również Zespoły Przysposobienia Rolniczego, które kończyły się egzaminami, ponieważ w tym czasie obowiązywała ustawa o kwalifikacjach rolniczych przy nabywaniu gruntów rolnych.

W 1984 r. została powołana przez Przewodniczącego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej na Naczelnika Gminy Tarnowiec. Funkcję tę pełniła do czerwca 1990 r., kiedy nastała nowa rzeczywistość – powstały samorządy. Po zakończeniu pracy na stanowisku naczelnika pozostała w gminie, otrzymując stanowisko Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego, które pełniła do czasu przejścia na emeryturę w 2007 r. W dalszym ciągu mieszka w „Agronomówce”.

W czasie kariery zawodowej pełniła również różne funkcje społeczne:

• Radnej Gromadzkiej Rady Narodowej w Tarnowcu (jedna kadencja),
• Przewodniczącej Gminnej Rady KGW (15 lat),
• Przewodniczącej Regionalnej Rady KGW w Krośnie z siedzibą w Jaśle,
• członkini Krajowej Rady KGW w Warszawie (20 lat).

Za zawodową i społeczną pracę została odznaczona: Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski, Medalem za 50-lecie pożycia małżeńskiego, Orderem Serca - Matkom Wsi oraz wieloma innymi odznaczeniami i dyplomami.

Przepracowała zawodowo 47 lat. Nie zawsze było jej łatwo, ale była życzliwa dla mieszkańców Gminy i w dużej części spotykała się także z ich strony z wielką życzliwością, uznaniem i szacunkiem.

Bogusław Kielar s. Stanisława i Michaliny z d. Szarek ur. się 15 marca 1955 r. w Jasienicy Rosielnej.

Po ukończeniu szkoły podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego w Brzozowie rozpoczął w 1974 r. naukę na Politechnice Rzeszowskiej na Wydziale Mechanicznym w zakresie mechaniki o specjalności technologia maszyn. Po ukończeniu studiów w 1979 r. i zdobyciu tytułu mgr inż. mechanik rozpoczął pracę na Politechnice Rzeszowskiej na Wydziale Instytutu Lotnictwa jako starszy asystent. W latach 1980 – 81 ukończył na Politechnice Rzeszowskiej podyplomowe Studium Pedagogiczne w celu uzyskania uprawnień pedagogicznych.

Pracę na Politechnice zakończył w 1983 r. ponieważ ze względu na sprawy rodzinne ze strony swojej żony (ożenił się będąc po IV roku studiów) przeprowadził się do miejsca pochodzenia żony, zmieniając miejsce zamieszkania na Umieszcz i od tego czasu prowadził gospodarstwo rolne do roku 1990. W międzyczasie założył w 1988 r. z kolegami z byłej uczelni Biuro Usług Komputerowych „Softres” sp. z o. o., w którym pełnił funkcję prezesa.

W czerwcu 1990 r. w wyborach samorządowych został przez społeczność wsi Umieszcz wybrany radnym do Gminnej Tarnowiec. Radni wybrali go Wójtem Gminy Tarnowiec i pełnił tę funkcję przez dwie kadencje do roku 1998.

Podczas pełnienia funkcji wójta przez Bogusława Kielara, w Gminie Tarnowiec dokończono budowę szkoły w Łajscach, wybudowano szkołę w Umieszczu, gmina przejęła szkoły od kuratorium, dokonano komunalizacji niektórych budynków na rzecz gminy, zorganizowano Zakład Komunalny, wykonano komputeryzację Urzędu Gminy. Wójt Kielar był jednym z założycieli Związku Gmin „Dorzecza Wisłoki”.

W czasie pełnienia funkcji wójta ukończył w latach 1994 – 96 na SGGW w Warszawie studia podyplomowe w zakresie Ochrony i zrównoważonego Rozwoju Środowiska Wiejskiego oraz w latach 1995 – 96 na Politechnice Rzeszowskiej na Wydziale Elektrycznym studia podyplomowe w zakresie Inżynierii Oprogramowania.

Po zakończeniu pracy na stanowisku wójta prowadził ponownie gospodarstwo rolne. W latach 2000 – 2012 pracował w Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Stanisława Leszczyńskiego jako nauczyciel informatyki, a w 2014 r. jako wykładowca w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. Od 2015 r. do czasu przejścia na emeryturę w 2021 r. pracował w Urzędzie Marszałkowskim w Rzeszowie jako Inspektor w Departamencie Ochrony Środowiska.

W latach 2017 – 2021 ukończył 4-letnie, stacjonarne studia doktoranckie w zakresie Inżynieria Środowiska na Wydziale Budownictwa, Inżynierii Środowiska i Architektury Politechniki Rzeszowskiej.

W okresie pracy zawodowej ukończył wiele kursów i szkoleń, po których uzyskał kwalifikacje m.in.:

• trener MSWiA, informatyka i fundusze strukturalne,
• certyfikat Egzaminatora ECDL,
• dyplomowany nauczyciel,
• trener przedsiębiorczości (Centrum Prywatyzacji W-wa),
• uprawnienia do kierowania placówkami oświatowymi,
• uprawnienia Ministerstwa Skarbu Państwa do zasiadania w Radach Nadzorczych.

Kazimierz Sanocki s. Jana i Heleny z d. Orzechowicz ur. się 20 sierpnia 1951 r. we Wrocance. Po wybudowaniu przez ojca domu w Potakówce w wieku 11 lat przeprowadził się wraz z rodziną do Potakówki.

Po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej rozpoczął naukę na Akademii Górniczo – Hutniczej na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki na kierunku Elektronika. Po ukończeniu studiów i zdobyciu tytułu mgr inż. elektronik rozpoczął pracę w Krośnieńskich Hutach Szkła w Wydziale Automatyki.

W czerwcu 1990 r. rozpoczął działalność w samorządzie gminnym po wyborze na radnego Rady Gminy w Tarnowcu. W okresie I kadencji (1990 – 1994 r.) pełnił funkcję radnego Rady Gminy, członka Zarządu Gminy Tarnowiec, Przewodniczącego Komisji Oświaty oraz funkcję radnego Sejmiku Wojewódzkiego w Krośnie i członka Społecznej Rady ZOZ w Jaśle. Ponadto był członkiem Komitetu rozbudowy Szkoły Podstawowej w Tarnowcu.

W okresie II kadencji (1994 – 1998 r.) był radnym gminy i Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej. W latach (1998 – 2002) pełnił funkcję Wójta Gminy Tarnowiec oraz członka Komisji Rewizyjnej Podkarpackiego Stowarzyszenia Samorządów Terytorialnych w Rzeszowie. W czasie gdy pełnił urząd wójta, została położona nowa nawierzchnia asfaltowa na drodze Tarnowiec – Potakówka oraz wybudowana od podstaw hala sportowa przy Szkole Podstawowej w Tarnowcu.

Po zakończeniu kadencji pełnienia funkcji wójta powrócił do macierzystego zakładu.

Kazimierz Sanocki obecnie przebywa na emeryturze i mieszka w Tarnowcu.

Krzysztof Szajnicki s. Jana i Heleny z d. Smolak ur. się 10 kwietnia 1947 r. w Makowiskach.

Tam uczęszczał do Szkoły Podstawowej, którą ukończył w 1961 r. Naukę kontynuował w Liceum Ogólnokształcącym w Nowym Żmigrodzie, które ukończył, zdając egzamin dojrzałości w 1965 r. Następnie rozpoczął studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na Wydziale Matematyczno – Fizycznym, które ukończył w 1969 r., zdobywając tytuł magistra fizyki.

Po studiach podjął pracę w Liceum Ekonomicznym w Jaśle w roli nauczyciela. 1 lutego 1973 r. został powołany przez Urząd Powiatowy w Jaśle (Wydział Oświaty i Wychowania) na Dyrektora Szkoły Podstawowej w Tarnowcu, a następnie na dyrektora Gminnej Szkoły Zbiorczej w Tarnowcu. Funkcję tę pełnił do roku 1984, jednocześnie ucząc fizyki.

W tym też roku został mianowany z dniem 1 sierpnia Gminnym Inspektorem Oświaty i Wychowania w Urzędzie Gminy w Tarnowcu. Po zmianach ustrojowych w 1990 r. od 1 września powrócił do szkoły w Tarnowcu w roli nauczyciela.

W 2002 r. został wybrany w wyborach samorządowych bezpośrednich Wójtem Gminy Tarnowiec. Funkcję tę pełnił przez niecałe dwie kadencje do roku 2009.

Wójt Krzysztof Szajnicki zmarł po ciężkiej chorobie 20 marca 2009 r. i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Tarnowcu.

Bogusław Wójcik s. Witolda i Zofii Wójcik ur. się 3 marca 1953 r. Wychował się i przez całe życie mieszkał na terenie Gminy Tarnowiec, z którą był związany zarówno prywatnie, jak i zawodowo.

Szkołę Podstawową ukończył w 1967 r. i rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Jaśle im. Króla Stanisława Leszczyńskiego. Liceum ukończył w 1971 r., zdając egzamin dojrzałości, a następnie kontynuował naukę w Policealnym Studium Zawodowym o profilu medycznym.

Swoją karierę zawodową rozpoczął w Polskich Kolejach Państwowych w Jaśle, gdzie w latach 1978 – 1990 pracował najpierw jako dyżurny ruchu, a później jako instruktor.

Od 1990 r. związał swoją działalność z samorządem gminnym. Przez blisko dwie dekady, do 2009 roku, pełnił funkcję sekretarza Gminy Tarnowiec, odpowiadając za organizację pracy urzędu i realizację zadań administracyjnych.

W 2009 r. objął stanowisko wójta gminy po przedwczesnej śmierci urzędującego wójta Krzysztofa Szajnickiego, które piastował do roku 2014. Jego aktywność samorządowa obejmowała także szczebel powiatowy – w latach 1998 – 2002 był radnym I kadencji Rady Powiatu w Jaśle. Bogusław Wójcik przez całe życie pozostał związany z lokalną społecznością.

Był również mężem i ojcem, wychował pięciu synów.

Był człowiekiem wartościowym, lubianym przez ludzi, zaangażowanym w sprawy gminy. Za jego kadencji jakość dróg w gminie wyraźnie się poprawiła, wykonano kanalizację w kilu wsiach gminy.

Bogusław Wójcik zmarł 17 lipca 2017 roku i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Tarnowcu. W uroczystości pogrzebowej żegnał go tłum ludzi.

Jan Czubik s. Józefa i Amelii d. Ochała ur. się 10 września 1948 r. w Umieszczu.

Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Umieszczu w 1962 r. uczęszczał do Szkoły Zawodowej w Turaszówce. Następnie rozpoczął naukę w Technikum Elektrycznym w Krakowie, które ukończył, zdając egzamin maturalny. Po zdaniu egzaminów został przyjęty na Akademię Górniczo - Hutniczą na Wydział Wiertniczo – Naftowy.

Po ukończeniu studiów pozostał w Krakowie, pracując w biurze projektowym jako konstruktor, a następnie jako kierownik Działu Inwestycyjno – Remontowego oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim do roku 1985. Dalsze lata swej pracy zawodowej spędził w Austrii, prowadząc własną działalność gospodarczą.

Po powrocie na stałe do Polski w 2001 r. do Umieszcza prowadził w dalszym ciągu własną działalność w zakresie konstrukcji i produkcji maszyn. Zaangażował się w życie społeczne, pełniąc m.in. funkcję Radnego Gminy Tarnowiec IV i VI kadencji, członka Zarządu Związku Gmin „Zarzecze Wisłoki” od 2014 roku, Prezesa Zarządu Towarzystwa Szpitala Specjalistycznego w Jaśle, członka Komisji Rewizyjnej Powiatowo – Gminnego Związku Komunikacyjnego w Jaśle, wiceprezesa Stowarzyszenia Lokalnej Grupy Działania „Nowa Galicja”.

Wójtem Gminy Tarnowiec został wybrany przez społeczność gminy po raz pierwszy 2014 r., a następnie po raz drugi w 2018 r. Pełnienie tej funkcji stało się jego misją i pasją, którą wykonywał z całkowitym zaangażowaniem do ostatnich dni swego życia.

W czasie jego kadencji został m.in. wyremontowany most na rzece Jasiołce w Dobrucowej, wybudowany most pomiędzy Brzezówką a Jedliczem (Męcinką), wybudowano stadion piłkarsko – lekkoatletyczny w Czeluśnicy (który obecnie nosi jego imię), powstała nowa droga Potakówka – Wrocanka, utworzono żłobek samorządowy w Tarnowcu. Doprowadził do znacznej redukcji zadłużenia gminy, które stanowiło bolączkę tarnowieckiego samorządu oraz do zakupu Dworu Pilińskich w Tarnowcu.

Prywatnie wójt Jan Czubik był wielkim fanem motoryzacji i zapalonym motocyklistą oraz miłośnikiem tańca, koni i tradycji szlacheckich. Jan Czubik był murgrabią herbu Białynia.

Za działalność w OSP został w 2013 r. odznaczony Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. Za pracę na rzecz samorządu otrzymał wyróżnienie Osobowość Roku 2018 w kategorii „Samorządność i Społeczność Lokalna”. W 2019 r. otrzymał złote odznaczenie od Austriackiego Czarnego Krzyża za „Pracę dla Pokoju”.

Wójt Jan Czubik zmarł 15 października 2020 r. i został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Tarnowcu.

Miłosz Leszkiewicz s. Mirosława i Małgorzaty z d. Jachym ur. się 19 marca 1988 r. w Jaśle. Jest radcą prawnym związanym zawodowo z administracją publiczną oraz obsługą prawną jednostek samorządu terytorialnego.

Po ukończeniu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Tarnowcu rozpoczął naukę w II Liceum Ogólnokształcącym w Jaśle, którego jest absolwentem. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Rzeszowskim (2008 – 2013), a następnie odbył aplikację radcowską przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Rzeszowie, uzyskując uprawnienia zawodowe radcy prawnego w 2018 r.

Doświadczenie zawodowe zdobywał od 2013 r., początkowo jako specjalista w Wydziale Obsługi Prawnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Jaśle, gdzie zajmował się reprezentacją jednostki przed sądem oraz bieżącą obsługą prawną.

Od 2018 r. prowadzi ze wspólnikiem Kancelarię Radców Prawnych L&W Leszkiewicz Wójcikiewicz – świadczącą pomoc prawną na rzecz jednostek samorządu terytorialnego, instytucji publicznych oraz klientów indywidualnych. W tym samym czasie rozpoczął pracę jako radca prawny w Starostwie Powiatowym w Jaśle.

Dwukrotnie Prezes Rady Ministrów Mateusz Morawiecki powierzył mu pełnienie obowiązków Wójta Gminy Tarnowiec. Po raz pierwszy pełnił tę funkcję w okresie od listopada 2020 r. do czerwca 2021 r., a następnie ponownie od października 2022 r. do lutego 2023 r.

Prywatnie mąż i ojciec dwójki dzieci. Mieszkaniec Tarnowca od urodzenia.

W pracy zawodowej wyróżnia go rzetelność, skrupulatność i szerokie doświadczenie w zakresie prawa administracyjnego i samorządowego. Posługuje się językiem angielskim i niemieckim w stopniu komunikatywnym. Interesuje się sportem, historią oraz literaturą.

Wiktor Barański s. Ryszarda i Ewy z d. Garbacik ur. się 03 czerwca 1969 r. w Jaśle. Przez całe życie mieszkał w Dobrucowej.

Szkołę Podstawową ukończył w 1984 r. w Tarnowcu. Następnie rozpoczął naukę w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Jaśle w zawodzie monter urządzeń telekomunikacyjnych, którą ukończył w 1987 r. Po szkole zawodowej podjął naukę w Technikum Mechanicznym w Krośnie, które ukończył w 1990 r.

Po zdanej maturze rozpoczął studia na Uniwersytecie Wrocławskim na kierunku polonistyka, które przerwał po 4 semestrach. W roku 1992 odbył zasadniczą służbę wojskową w Szkole Podoficerskiej Wojsk Lotniczych w Dęblinie oraz na lotnisku wojskowym Kraków - Balice.

Pracę w Urzędzie Gminy w Tarnowcu rozpoczął w maju 1997 r. na stanowisku inspektora ds. obrony cywilnej, a następnie w styczniu 2003 r. objął stanowisko Kierownika Wydziału Spraw Obywatelskich.

W 2004 r. ukończył 5-letnie studia magisterskie w latach 1999 – 2004 na Uniwersytecie Rzeszowskim na Wydziale Prawa i Administracji na kierunku Administracja. Rok 2007 marzec to objęcie stanowiska Kierownika Wydziału Spraw Obywatelskich oraz Stanu Cywilnego.

W sierpniu 2020 r. Wójt Gminy Jan Czubik powołuje go na swego zastępcę i pełni tę funkcję krótko tylko do 16 października 2020 r. tj. do dnia śmierci wójta. 13 czerwca 2021 r. wygrywa przedterminowe wybory na urząd Wójta Gminy Tarnowiec w pierwszej turze.

Wiktor Barański był człowiekiem o niezwykłej kulturze osobistej, był lubiany i szanowany. Był miłośnikiem lotnictwa i Beskidu Niskiego. Jego marzeniem była jazda Tirami.

Mnóstwo czasu poświęcał również pracy społecznej, m. in. pełniąc wcześniej funkcję Prezesa Zarządu Oddziału Gminnego Związku OSP w Tarnowcu. Za pracę na rzecz OSP był odznaczony licznymi odznaczeniami z zakresu pożarnictwa.

Wójt Wiktor Barański zmarł 28 września 2022 r. na stanowisku pracy. W uroczystości pogrzebowej żegnał go tłum ludzi. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Tarnowcu.

Agata Augustyn z (domu Żołądź) c. Marcina i Elżbiety z d. Lawera ur. się 21 marca 1976 r. w Jaśle. Jest pierwszą kobietą pełniącą funkcję wójta Gminy Tarnowiec po 1989 roku.

W styczniu 2023 roku wygrała przedterminowe wybory samorządowe, ogłoszone po śmierci wójta Wiktora Barańskiego. Funkcję wójta ponownie objęła 7 kwietnia 2024 roku, uzyskując poparcie 2756 wyborców, co stanowiło 77,39% ważnie oddanych głosów.

Edukację rozpoczęła w Szkole Podstawowej w Tarnowcu, którą ukończyła w 1991 r., a następnie została absolwentką Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle (1995 r.). Jest absolwentką Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (ówczesnej Akademii Ekonomicznej), gdzie uzyskała tytuł inżyniera w 1999 roku oraz magistra inżyniera w 2000 roku. Systematycznie podnosiła swoje kwalifikacje, kończąc pięć kierunków studiów podyplomowych z zakresu: pedagogiki (1999), rachunkowości (2001), prawa samorządowego (2010), administracji publicznej (2013) oraz audytu wewnętrznego (2017).

Od 2000 roku zawodowo związana była z Urzędem Gminy w Tarnowcu. Pełniła funkcję kierownika wydziału finansowo-księgowego (2006 r. - 2017 r.), skarbnika gminy (2017 r. - 2021 r.) oraz sekretarza gminy (2021 r.). Zdobywała doświadczenie w Starostwie Powiatowym Jaśle – od 2021 roku jako inspektor, a od 2022 roku jako naczelnik Wydziału Promocji i Funduszy Zewnętrznych.

Aktywnie angażuje się w działalność społeczną i wolontariacką. Przez 15 lat pełniła funkcję kuratora społecznego przy Sądzie Rejonowym w Jaśle. Uczestniczyła w licznych inicjatywach pomocowych, akcjach charytatywnych i lokalnych przedsięwzięciach społecznych, wspierając mieszkańców gminy w działaniach na rzecz osób potrzebujących, seniorów oraz dzieci i młodzieży. Jest członkinią Koła Gospodyń Wiejskich w Tarnowcu i aktywnie uczestniczy w życiu lokalnej społeczności.

Od początku kariery zawodowej traktuje pracę w samorządzie jako misję i pasję. Prywatnie pasjonuje się podróżami, szczególnie tymi organizowanymi samodzielnie. Ceni dobrą literaturę, zwłaszcza biografie. Jest matką dorosłego syna, ma brata i siostrę.